Aanbidding: ziel of geest? Deel 1

In Blog Richard, Nieuws by Nehemia Ministries

Ken je die ervaring: je zingt een lied mee in de samenkomst en je raakt geëmotioneerd. Soms halverwege het nummer bij een bepaalde zin of soms zelfs zodra je de eerste toon van het lied hoort en weet welk lied er gaat komen.  Je gaat mee met het lied en kan het wel honderd keer zingen.
Maar misschien ken je ook deze ervaring: het lied zegt je niets, de tekst spreekt je niet aan of je vindt het geluid te hard of te zacht of niet helder genoeg en je gedachten dwalen af. Je ogen gaan open en je ergert je aan van alles om je heen.

We praten over ‘de aanbidding’ die goed of fout was, fijn of niet fijn. Maar we vergeten zo snel dat aanbidding niet op zichzelf staat. Aanbidding is verbonden aan i(I)emand. We richten ons, als het goed is, op onze Schepper waar we blij mee zijn en die we willen eren. Maar heel snel richten we ons eigenlijk op onszelf: wat wij fijn vinden of juist niet.

Laten we helder en eerlijk zijn: met deze worsteling hebben we allemaal te maken. Ook de mensen in het worshipteam (en ik als voorganger). Ook zij zullen in het spelen en zingen van een lied afgeleid kunnen worden van het aanbidden van God doordat b.v. zaken mis gaan in het samenspel.
Hoe gaan we daar nu mee om? Hoe groeien we naar echte aanbidding? Ik wil een aantal gedachten daarover delen.

Er is een groot verschil tussen jouw persoonlijke aanbidding in je eigen tijd met God en onze gezamenlijke aanbidding als kerk in onze samenkomsten. In de gezamenlijke aanbidding hebben we te maken met het jezelf overgeven aan het samen zingen/aanbidden. Je doet mee omdat we als volk voor God staan en we eenparig aan Hem willen laten zien dat we er voor Hem zijn en Hem verwachten in ons midden. Je kiest dan bewust voor samenzang ook al is het niet jouw voorkeurslied. Het is net als met een orkest dat een lied samen gaat spelen. Een beetje raar als de trompettist niet mee doet, omdat het zijn lievelingsnummer niet is. Hij speelt gewoon mee, omdat hij weet dat hij nodig is in het geheel. We zijn er allemaal op gericht om God te danken voor wie Hij is en wat Hij doet aan ons persoonlijk en aan ons als kerk.

Vraag: realiseer jij je dat je in het samen God aanbidden nodig bent om het geheel krachtig te maken voor God?

Elk mens heeft zijn eigen uniek smaak, maar ook zijn eigen unieke gehoor en beleven. Dit kan zelfs afhankelijk zijn van je omstandigheden en of je goed of slecht geslapen hebt, gelukkig bent of juist minder lekker in je vel zit. Je lichaam en je ziel (emoties, wil, verstand) neem je mee in de aanbidding. En die beïnvloeden je waarneming en je houding en gedrag. Maar die hoeven dat niet te bepalen. Beter is om ze dienstbaar te maken aan je geest. Hoe dat werkt? Je bidt en verbindt je actief aan Gods Geest (b.v. je spreekt in tongen of zingt in tongen tijdens een lied) en stelt bewust voor ogen dat je hier bent voor Hem. Je gaat dan mee met de muziek en flow van de worshipdienst. Daar waar zaken je beginnen af te leiden, ga je in tongen zingen of maak je eigen woorden. Maar je blijft je richten op God. Mijn ervaring is dat dit werkt.

Vraag: herken je dat je tijdens momenten in de samenkomst meer met je ziel bezig bent dan met je geest? Probeer daar een volgende samenkomst eens bewust op te letten.

Je kan God aanbidden met muziek en zonder muziek. In stilte en met veel geluid. Met Opwekking nr. 1 en met de nieuwste Hillsong lied. In wezen is alles op zich zelf goed, zolang we maar echt vanuit ons hart gericht zijn op God en dat in harmonie met elkaar willen doen. Elke keer wordt er dus een keuze gemaakt. Elke gelovige zal individueel een andere keuze maken. Ik geloof dat een gemeente een uniek geluid heeft naar God toe en leiders daarin de richting geven. Net zoals de leiders van een gemeente ook richting geven in de prediking en leer.

In mijn volgende blog zal ik andere gedachten rondom dit thema delen.

Hartelijke zegengroet, Richard W.