Getuigenis – Vergeving?!

In Getuigenissen, Nieuws by Nehemia Ministries

…. en vergeet niet één van Zijn weldaden! Psalm 103:2

Onze God is goed en groot! En met Hem maken we goede en grote dingen mee! Hieronder een gemeentelid aan het woord die hiervan kan getuigen.

Kristle Braafheid: Vergeving? Mijn vader die me niet wou, mijn moeder in mijn opvoeding, iedereen die me heeft uitgescholden, uitgelachen, vervloekt, gebruikt, vernederd, etc. Een hele reeks mensen heb ik echt uit mijn hart kunnen vergeven, sinds ik God ken. Allemaal, echt. Ze wisten niet wat ze deden, hadden het niet door, of waren zelf gebroken. Ik vergeef ze. Maar mezelf vergeven?! Nou nee. Al probeerde ik het; ik keerde steeds terug naar mijn zelfafwijzing en onvergevingsgezindheid.

Bij de les Hart van de Discipel (van de Bijbelschool die ik volgde) komen steeds Hartsgesteldheden aan bod. Ditmaal: Vergeving. Ik dacht: ach ja, vergeving, daar gaan we weer. Ik was moe, en kende dit onderwerp nu wel. Zó vaak over gehad bij De Hoop, bij conferenties, in gebed, noem maar op. Pff, dit wordt uitzitten, dacht ik.

Het YouTube filmpje waarmee de les begon ging over vergeving en hoe Corrie ten Boom dat had gedaan. Ze was jaren nadat ze een concentratiekamp in WO II had overleefd een van de Duitse kwelgeesten van het concentratiekamp tegengekomen en hij vroeg om vergeving. Ze kon veel, maar dat niet. Ze kón het niet. Maar ze kreeg ineens een besef dat zij het niet kon, maar God wel. God in haar. Toen vergaf ze de man. En stroomde er liefde door haar heen en viel er een last van haar af.
Ik keek naar het filmpje, het deed me wat, maar ik blokkeerde het. Geen zin om te voelen. Ook niet toen in de klas vergeving werd besproken. Ik heb iedereen vergeven, het is goed zo, dacht ik. Ik had geen behoefte te delen wie ik heb vergeven. Dat ging de klas niks aan. Ik werd een beetje boos en dwars.

Thuis aangekomen, moest ik vrijwel meteen huilen. En hoe! Ik lag op bed en huilde maar. Het voelde helemaal niet vervelend. Het leek wel heel veilig, ik voelde Gods aanwezigheid echt. Als vader, voor het eerst eigenlijk. Zoals hij bedoeld is. Veilig. “Ik heb me nooit veilig gevoeld”, ging er door me heen. Troost. Gezien worden. Veiligheid. Liefde. Dit voelde ik tijdens het huilen. Het was goed. Best fijn eigenlijk, het luchtte op. Deze emoties mogen er zijn. Ik WOU ze niet eens weghalen, zoals vroeger altijd. Het leek wel alsof ik echt bij God was. Ik VOELDE zijn aanwezigheid. Ik zag mezelf in mijn pijn en verdriet nu naar het juiste vluchten. Naar Hem. En niet naar drugs of drank ofzo. Nog nooit heb ik zo diep vanuit mijn hart God hardop bedankt. Ik voelde intense dankbaarheid. Ik zag en voelde ineens heel helder wie Hij is. En was, en altijd zal zijn. Compleet gevoel. Dankbaarheid naar Hem, om wie Hij is. Zo liefdevol.

Van alles flitste langs van mijn verleden. Ambulances, cellen, afkickklinieken, met een heel duidelijk besef dat Hij daarbij was geweest. Een soort troost. Ik ben gezien, ook toen ik niets van Hem wou weten. Hij wel van mij. Hij droeg me al toen ik het niet eens wist; zoiets hoorde, voelde, zag ik. Ik zag en voelde die ellende, pijn, eenzaamheid, wanhoop, destructie. Ik zag die kapotte Kristle. En ineens kwam vanuit mijn hart het verlangen: ik wil MEZELF VERGEVEN! Zo graag! Gewoon BENG, dingen landden ineens. Je kan het vaak horen en het komt niet echt aan, nu kwam het wél aan. In mijn hart.

Toen besefte ik ineens iets. In mijn hart. Ik ZAG het! De hele dag die als een waas aan me voorbij was gegaan en waarin ik me had afgesloten voor pijn en verdriet, was juist heel goed geweest! Ik dacht ineens aan Corrie ten Boom. Het filmpje van vanmiddag in de les. Zij kon niet vergeven. God wel. Nu weet ik het: ik kon, en kan, het ook niet! Maar God door mij heen kan het wèl! Ineens kon ik mezelf, voor wie ik keihard ben geweest, vergeven. Ik gaf eindelijk mijn zwakte en afhankelijkheid toe.

Toen zei ik huilend: “Ik vergeef mezelf, vanuit mijn hart. Ik kan het niet alleen, maar door God wel.” Er stroomde op dat moment iets door me heen. Heel krachtig, ik voelde het en zag het met mijn ogen dicht. Licht, maar ook een soort rode warmte. Liefde. “Er is meer ruimte nu” zoiets hoorde/dacht ik. Er viel een soort last van me af. In mijn maag, die knoop, de druk, was weg. Ik voelde me hierna wel tien kilo lichter, heel apart.

Dit is maanden geleden gebeurd, het heeft blijvend effect gehad, en het is slechts één van de mooie dingen die met mij gebeurd zijn op en dankzij Bijbelschool. God is groot. Ongelofelijk, maar ik moet het steeds vaker toegeven. Ook mijn afhankelijkheid. Of ik nu wil of niet: no turning back. Hij is bezig. Dank u!

 

Heb jij ook iets moois met God meegemaakt en mag iedereen ervan horen? Deel het via ons@nehemia.nl

Lees hier meer getuigenissen.